Transcraniële Magnetische Stimulatie (TMS) in Tetro onderzoek

TMS wordt gegeven aan patiënten met een vorm van therapieresistente depressie (TRD). Dat betekent dat het vergoed wordt indien twee evidence-based behandelvormen (2 antidepressiva, 1 antidepressivum en 1 gedegen psychotherapie of 2 gedegen psychotherapieën) geen effect hadden of te veel bijwerkingen gaven. Binnen Mondriaan zijn we betrokken bij het Tetro project waarbij we TMS inzetten bij dwangklachten. Meer informatie hierover staat onderaan de pagina

TMS is een behandeling waarbij een reeks magnetische pulsen worden toegediend aan bepaalde delen van de hersenen. De pulsen worden toegediend door een elektromagnetische spoel die op het hoofd wordt geplaatst. De pulsen kunnen de hersenen meer of minder actief maken. Na een aantal sessies kan dat de communicatie tussen bepaalde hersengebieden verbeteren. De patiënt die TMS krijgt zit tijdens de behandeling in een stoel met een hoofdsteun. De patiënt merkt tijdens de behandeling niets van het effect van TMS op de hersenen. Wel voelen de pulsen aan als tikjes tegen het hoofd.

TMS is een veilige behandeling wanneer deze wordt uitgevoerd door een bevoegde behandelaar. In vergelijking tot andere behandelingen zoals medicatie geeft TMS relatief weinig bijwerkingen.

We weten dat TMS werkt, maar we weten nog niet hoe groot het effect is van TMS als dit toegevoegd wordt aan de exposuretherapie. Daarnaast willen we ook weten of we TMS op zo’n manier kunnen toepassen dat het betaalbaar genoeg wordt om vergoed te worden door zorgverzekeraars. Met dit onderzoek willen we deze twee vragen beantwoorden.

U krijgt minimaal 5 (en maximaal 7) weken een intensieve behandeling van 4 behandelsessies per week, bestaande uit een combinatie van 30 minuten TMS en 90 minuten exposuretherapie. De behandeling vindt plaats in het kader van wetenschappelijk onderzoek. 

Bij 1 op de 3 mensen wordt placebo-TMS gebruikt, bij 2 op de 3 mensen echte TMS. In alle gevallen wordt exposuretherapie gegeven, de meest effectieve behandeling van dwang. Bij exposuretherapie wordt iemand blootgesteld aan situaties die spanning oproepen. Daarna wordt samen met de therapeut geoefend met het niet uitvoeren van de dwanghandelingen. Ook als deze dwanghandelingen alleen mentaal – in het hoofd – uitgevoerd worden. Omdat dwangklachten heel verschillend zijn, worden de oefeningen altijd afgestemd op elk individu. 

Voorafgaand aan de behandeling zal er een MRI-scan worden gemaakt in 1 van de betrokken UMC’s (Amsterdam, Nijmegen of Maastricht). Op meerdere momenten voor, tijdens en na de behandeling (tot 12 maanden na de behandeling) worden vragenlijsten afgenomen. Een deel van de vragenlijsten zal worden afgenomen door de behandelaar of onderzoeker, een deel van de vragenlijsten kunt u online invullen.