‘Nadat pap overleed, wist ik: ik moet dit doen’
Loïs Hellenbroich (25), ggz-verpleegkundige 2 bij BW Herle.
Stella Herbergs (55), medewerker zorg 1 bij BW Elfmorgen.
“De vrijheid vind ik het fijnste”, zegt Loïs over haar werk bij BW Herle. “Je kunt de dag indelen zoals die het beste past bij de cliënt. Even wandelen, samen een boodschap doen: het hoeft niet volgens een schema. Je kijkt gewoon naar wat iemand op dat moment nodig heeft.”
Voor Stella zit de aantrekkelijkheid van haar werk in de afwisseling. “Bij ons wonen de cliënten zo zelfstandig mogelijk. De een redt zich prima, de ander heeft bij elk klein dingetje hulp nodig. Daardoor is mijn werk nooit hetzelfde.”
Alsof je met dezelfde persoon werkt
Thuis praten ze niet elke dag over het werk, maar wanneer het nodig is weten ze elkaar te vinden. Vooral na een intensieve dienst. “Soms moet ik gewoon even mijn verhaal kwijt”, aldus Stella. “Dan bel ik Loïs, zij begrijpt precies wat ik bedoel.”
Dat Loïs in de ggz ging werken, was geen verrassing. Ze groeide op met verhalen van moeder Stella en vader Frank. Hij werkte tot zijn overlijden zeven jaar geleden bij de Logistieke Dienst van Mondriaan. Terwijl beide ouders ’s avonds hun werkdagen beschreven, luisterde Loïs aandachtig mee. “Op jonge leeftijd wist ik al dat ik hetzelfde werk als mam wilde gaan doen”, zegt Loïs. “Ik heb veel van haar opgestoken: haar begeleidingsstijl, hoe ze met cliënten praat. Onze teamleider zei ooit gekscherend dat het is alsof je met dezelfde persoon werkt.”
‘Ben jij de dochter van Frank?’
Het verlies van Frank blijft voelbaar, maar zijn invloed leeft door in hun werk. Stella: “Hij vond ook dat Loïs bij Mondriaan moest gaan werken. Hij kende de zorg, wist wat het vroeg.” Loïs knikt. “Het was pap die zei dat de beroepsbegeleidende leerweg bij Mondriaan perfect bij mij zou passen. En nadat hij overleed wist ik: ik moet dit doen. Hij had gelijk, dit werk past bij me. Als iemand op het werk zegt: ‘Ben jij de dochter van Frank?’, dan is mijn dag meteen goed.”
Streng als het moet, lief als het kan
Stella glundert wanneer Loïs over haar werk vertelt. “Ze werkt pas 2,5 jaar bij Mondriaan, maar ze stáát er al helemaal. Daar ben ik trots op.” Loïs is minstens zo trots op haar moeder. “Mam blijft altijd zichzelf. Streng als het moet, lief als het kan. En de cliënten lopen met haar weg; ze noemen haar de sfeermaker.”
Blik op de toekomst
Voor de toekomst wenst Stella haar dochter vrijheid en lef toe. “Blijf je gevoel volgen. En als je ergens bent uitgegroeid, ga dan ontdekken wat er nog meer mogelijk is binnen Mondriaan.” Ook Loïs richt haar blik op de toekomst. Ze ziet hoe haar moeder de afgelopen jaren haar eigen koers heeft gevonden. “Na het overlijden van pap heb je indrukwekkende stappen gezet”, zegt ze. “Die kracht typeert je, en ik hoop dat je die blijft inzetten op een manier die bij je past.”