Jean-Paul Essers neemt afscheid: ‘De lat mag nooit in het gras liggen’
Na een werkzaam leven van bijna vijftig jaar neemt Jean-Paul Essers (65) per 1 juli 2026 afscheid als bestuursvoorzitter van Mondriaan. Met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ijzeren discipline gaf hij 8,5 jaar leiding aan de organisatie voor geestelijke gezondheidszorg. “We mogen trots zijn op waar we nu staan. Dat is een prestatie van het hele team.”
Wie met hem heeft gewerkt, herkent het beeld: een bestuurder die veel vraagt van zichzelf én zijn omgeving. Een teamplayer die ook in moeilijke tijden niet loslaat en dichtbij blijft. Samenwerking vormt de rode draad in zijn carrière, die 49 jaar geleden begon bij de Koninklijke Marine.
“Ook bij Mondriaan deden we het altijd samen. Vergelijk het met het touw waaraan je vastzit wanneer je met een groep een berg beklimt. Je bent van elkaar afhankelijk en moet elkaar helpen om je doel te bereiken.”
“De dood van mijn broertje heeft ervoor gezorgd dat ik altijd een stap extra zet.”
Altijd een stap extra
De top bereiken was voor Jean-Paul nooit een doel op zich; de weg ernaartoe was bepalend. Het overlijden van zijn broertje toen hij elf was, had diepe impact en heeft hem gevormd. “Het heeft ervoor gezorgd dat ik altijd een stap extra zet.”
Zowel binnen als buiten Mondriaan werkte zijn energie aanstekelijk. “Als collega’s met een plan komen, zeg ik gekscherend: ‘Jongens, jullie leggen de lat in het gras. Leg ’m eens op ooghoogte, dán kunnen we in gesprek.’”
Dichtbij blijven
Met de toenemende druk op de ggz zag Jean-Paul voor zichzelf geen ruimte om af te schalen. De wachtlijstproblematiek, de voortdurende druk van financiers en de eenzijdige beeldvorming over de ggz: in de bestuurskamer komt het allemaal samen. Incidenten waarbij collega’s betrokken waren, lieten diepe sporen na.
“Het verlies van Boy en Melanie hakte er zwaar in. In crisissituaties heb ik altijd geprobeerd om dichtbij te blijven. Loyaliteit gaat immers altijd over mensen.”
Trots
Het meest trots is Jean-Paul op zijn collega’s. “Al die mensen die hebben gekozen voor de ggz en zich inzetten voor hun kwetsbare medemens. Daar heb ik ongelooflijk veel respect voor.”
Trots is hij ook op de positie die Mondriaan inneemt in Zuid-Limburg. “We nemen mede het initiatief in belangrijke transformaties, zoals binnen de jeugdzorg, de Wmo en de plannen voor mentale gezondheid. Door alle inspanningen is het imago van Mondriaan verbeterd. Intern hebben we gewerkt aan een cultuur waarin het Mondriaan-gevoel sterk is gegroeid.”
“Al die mensen die hebben gekozen voor de ggz en zich inzetten voor hun kwetsbare medemens. Daar heb ik ongelooflijk veel respect voor.”
Uitdagende opdracht
Voor zijn opvolgers in de raad van bestuur ziet hij een uitdagende opdracht: balans houden tussen de maatschappelijke opdracht en de interne bedrijfsvoering van Mondriaan. “Oftewel: specialistische zorg afschalen en tegelijk groeien in andere, kansrijke domeinen.”
De 7000 meter in Nepal
Met zijn pensioen in zicht blijft hij ook persoonlijk ambitieus. “Bergsport is mijn grote passie. Samen met mijn vrouw heb ik prachtige en uitdagende klimtochten gemaakt. En met mijn dochter ga ik regelmatig naar de klimwand. Wie weet wagen we ons ooit nog aan de 7000 meter in Nepal.” Hij glimlacht: “Zoals ik al zei: de lat mag nooit in het gras liggen.”