Ervaringsverhaal Arachon
Deze week is het Wereld Suïcide Preventie Week
Precies twee jaar geleden stond ik – Arachon, 52 jaar – in Maastricht bij het indrukwekkende kunstwerk van Saskia Stolz met de titel ‘Stille Strijder’. Een zee van zonnebloemen lag om dit imposante kunstwerk. Dani van Velthoven zong twee prachtige nummers. Hartverscheurende en liefdevolle gedichten van nabestaanden werden voorgedragen.
Bij thuiskomst na deze bijeenkomst kwamen alle emoties los. In mijn hoofd passeerden alle vrienden, kennissen en familieleden die overleden zijn door suïcide. Ze zijn niet op twee handen te tellen. En twee van hen heb ik zelf aangetroffen.
Verschillende keren heb ik er zelf over nagedacht om ‘het’ te doen en een enkele keer heb ik het geprobeerd. Gelukkig had ik niet het lef om door te zetten.
Twee jaar geleden stond ik daar. Tussen al die mensen die daar, net als ik, stil stonden bij het imposante beeld en de gevoelige woorden en muziek. De tranen liepen over mijn wangen, en wat deed ik: ik zette een zonnebril op. Want wat vind ik het nog steeds zo f*cking moeilijk om mijn emoties te tonen; om mijn tranen gewoon de vrije loop te laten. Het verdriet was overweldigend. Ik denk dat het de eerste keer was dat ik echt gerouwd heb om deze mensen.
Het was mooi om stil te staan bij al die sterren, die nu hun plekje aan de hemel hebben.
Vroeger had ik soms wel een oordeel. Ook over mezelf. Mijn eigen leven is zwaar geweest, al van heel jongs af aan voelde ik me aan mijn lot overgelaten. Maar plots was daar ook het gevoel van blijdschap en trots. Blijdschap dat ik nooit de ballen heb gehad om daadwerkelijk door te zetten. Trots dat ik voor mezelf heb gekozen.
Als de boodschap is: doorbreek het taboe en praat erover, dan doe ik daar graag aan mee.
Met het delen van mijn verhaal hoop ik hoop te kunnen geven: zes jaar geleden zat ik totaal rock bottom; leven op straat, drank, drugs en nu.. zes jaar later.. ik ben er nog. Het was niet één moment, het waren kleine stappen. De stap om het niet meer alleen te doen, om hulp te vragen, de stap om te stoppen met drank en drugs, de stap om te gaan leren voelen, de stap om door te gaan, om te gaan voor een ander leven, een leven waarin ik er mag zijn, met nieuwe vrienden en verbinding. Als kers op de taart volgde de allermooiste baan die er bestaat: conciërge op de basisschool.
De keuze was aan mij. Dit is dan ook mijn lijfspreuk: ‘’Alles is een keuze”.
Doorbreek het taboe. Als je vraagt aan iemand hoe het gaat, vraag het dan nog eens en nog eens. Ik zei ook altijd: “Het gaat goed.”
Liefs,
Arachon