Ervaringen met het Topklinisch centrum

Wat betekent het eigenlijk in de praktijk: een Topklinisch centrum voor ouderen met persoonlijkheidsstoornissen? En wie heeft daar baat bij? Hier vindt u verschillende verhalen uit de praktijk, zoals van een patiënt en zorgprofessionals.

De heer Karels (70)

“Ik leef mijn leven met angsten. Naast de angsten heb ik een persoonlijkheidsstoornis. Ik ben enorm achterdochtig. Thuis voelt voor mij niet als thuis. Ik ben altijd voorbereid op dingen die zouden kunnen gebeuren. Hiervoor ben ik al jaren in behandeling bij Mondriaan en mijn toestand is nu stabiel te noemen. Als het nodig is, kan ik snel met mijn hoofdbehandelaar afstemmen. Een keer per twee weken neem ik deel aan een groepsgesprek, geleid door Bas van Alphen. Dat vind ik heel plezierig; even ervaringen uitwisselen. Van het feit dat de afdeling van de heer Van Alphen nu een TOP GGz erkenning gekregen heeft, merk ik eigenlijk weinig. We hebben het natuurlijk goed gevierd, maar de kwaliteit was gewoon altijd al heel goed!”

'Ik vind het zo jammer dat zoveel mensen van mijn generatie niet willen of kunnen zien dat de psychiatrie nodig is, als je er zelf niet meer uitkomt."Mevrouw Gerards (74)

“Mijn leven kenmerkt zich door misbruik en problemen, zowel als kind als in mijn eigen huwelijk. Daardoor kamp ik met angsten. Uiteindelijk durfde ik niks meer en sliep ik amper nog. Ik werd voor het eerst bij Mondriaan opgenomen in 1983. Ik was zwaar overspannen en woog nog maar 35 kilo. Pas toen ik weer voelde dat ik kon functioneren, een jaar later, ben ik weer naar huis gegaan. In de jaren daarop volgend heb ik gevochten voor mezelf en veel therapieën gehad. Na het overlijden van mijn man viel ik in een gat. Ik was op. Zonder de medewerkers van de afdeling persoonlijkheidsstoornissen zou ik hier nu niet dit verhaal kunnen vertellen. Zij hebben me echt er doorheen gesleept. Er zijn niet veel instellingen die mensen zo goed behandelen als Mondriaan. En ik vind het zo jammer dat er zoveel mensen van mijn generatie niet willen of kunnen zien dat de psychiatrie nodig is als je er zelf niet meer uitkomt. Dat het niet gek is om hulp nodig te hebben. Schaamte is echt niet nodig. Sinds een tijd voel ik dat ik op de goede weg ben. Zo goed zelfs dat de gesprekken met mijn behandelaar afgebouwd gaan worden. De tweewekelijkse groepsgesprekken heb ik wel nog heel hard nodig en daarnaast ga ik twee keer per week naar de dagopvang. Dat de afdeling nu een TOP GGz erkenning heeft, verandert niks aan de inzet van mensen hier. Die is nog steeds ontzettend groot!”

De heer Karels en mevrouw Gerards heten in werkelijkheid anders.

Meer lezen?

Hoe denken zorgprofessionals over werken met de topklinische aanpak?

Terug naar de hoofdpagina over het Topklinisch centrum voor ouderen met persoonlijkheidsstoornissen.