Persoonlijk verhaal

Yorgo

Toen ik op mijn 20e een psychose kreeg stond mijn wereld op zijn kop: hoe kon dat nou, alles ging toch van een leien dakje? Ik deed een goede opleiding en haalde goede cijfers, ik had een leuk bijbaantje en een uitgebreid sociaal netwerk. Het leven lacht mij toch toe? In werkelijkheid kwam mijn gedrag niet overeen met hoe ik eigenlijk was. Achteraf zie ik dat ik als kind al last had van gedrags- en concentratieproblemen. Ook kwam ik al jong in aanraking met blowen en alcohol; de drukte in mijn hoofd verdween er spontaan van.

Yorgo

Verschillende werelden

Gedurende mijn puberteit groeide ik op in twee verschillende werelden: bij mijn Griekse vader (die mij introduceerde in het Griekse nachtleven) en bij mijn moeder en stiefvader, waar ik een normaal schoolgaand bestaan had. Toen ik vijftien was had ik al zoveel gezien en meegemaakt in dat nachtleven met als gevolg dat ik geen aansluiting meer vond bij mijn leeftijdsgenoten en hun dagelijkse bezigheden. Ik ging alleen nog maar om met oudere mensen en had oudere vriendinnen. Op mijn 19e ging het mis. In een discotheek in Athene ontstond een ruzie en ik sprong er tussenin. Ik raakte flink gewond, mijn toenmalige vriendin moest mij verzorgen en daardoor verbleef ik wat langer in Griekenland. Ondertussen vertoonde ik steeds raarder gedrag: ik werd venijnig en volkomen rusteloos.

Toen ik terug was in Nederland kon ik niet meer naar school of werken. Ik verbrak contacten: met mijn Griekse familie, met mijn vriendin. Ook lag ik overhoop met mijn moeder en stiefvader. Mijn gedrag werd steeds vreemder: ik legde allerlei verbanden in mijn hoofd die er niet waren. Uiteindelijk werd ik opgenomen in de geestelijke gezondheidszorg. Het werd geen liefdevolle ontmoeting, ik verzette me met hand en tand.

Een betere toekomst

Er volgden jaren waarin ik alle hoeken van de ring heb gezien en menigmaal het canvas geraakt heb. Jaren waarin drama en trauma een hoofdrol vervulde. Tot ik op een dag een oud klasgenote in een behandelkamer ontmoette. Ze was werkzaam als verpleegkundige in de kliniek en het raakte haar enorm toen ze mij aantrof. Het werd een emotioneel gesprek: ze zei dat ze zo graag zou zien dat ik een andere weg zou inslaan, dat ze mij een betere toekomst gunde. Dat deed iets met me. Heel langzaam begon toen mijn weg naar persoonlijk herstel. Ik zocht weer contact met familie en met sommige oud-collega’s en vrienden en ook mijn huishouden kwam weer op orde. Door veel te sporten werd ik fitter.

Een paar maanden na het gesprek met mijn oud-klasgenote ging ik stage lopen als ervaringswerker en inmiddels heb ik een prachtige baan, een heel leuke nieuwe woning en heb ik mijn sociale leven al weer aardig wat kunnen opbouwen.
Ja, voor het eerst sinds die beruchte avond in Griekenland kan ik zeggen dat ik een stabiele basis heb.