Persoonlijk verhaal

Ria

Ik heb niet in de gaten gehad dat het vanaf een bepaald moment minder goed met me ging. Als ik terugkijk dan leek het leven mij vooral toe te lachen. Waar had ik ook over te klagen? Ik had een goed huwelijk. Onze kinderen waren de deur uit en deden het goed. En zelf was ik, na mijn pensionering, als beeldend kunstenaar heel tevreden thuis bezig met schilderen en tekenen. Ik kan ook niet goed aangeven wanneer het mis is gegaan. Maar opeens leek ik elke ochtend wakker te worden met hevige angstgevoelens waar ik geen grip op kreeg.

RiaHet ging op een bepaald moment zo slecht met mij dat ik opgenomen moest worden. Dat kon ik moeilijk accepteren. Wat was er mis met mij? Ik begreep het niet. Die opname was voor mij een zeer bittere pil.

Wel is mij in de loop van de behandeling duidelijk geworden dat ik mijn hele leven al op mijn tenen loop. Ik ben van jongs af aan al onzeker. Ik heb mij daar altijd tegen verzet en dat is mij teveel geworden.

Na de opname ben ik in dagbehandeling naar de creatieve therapie gegaan. Door daar te gaan tekenen en schilderen heb ik innerlijke rust en ontspanning gevonden en zijn mijn angsten verminderd. Hier word ik op mijn gezonde kant aangesproken en dat geeft mij een positief gevoel.

Ook al word ik nog vaker wakker met angstgevoelens, ik weet uit ervaring dat deze in de loop van de dag afzwakken. Inmiddels heb ik er vrede mee dat ik medicatie nodig heb. De combinatie van medicatie en therapie werkt voor mij. Het groepsaspect van de creatieve therapie heeft toegevoegde waarde. Nu weet ik dat ik niet de enige ben met problemen. Ik voel me gehoord en begrepen. Binnenkort ga ik de therapie afbouwen. Angst zal altijd mijn zwakke plek blijven. Ook dat zal ik moeten accepteren.

De hier afgebeelde persoon komt niet voor in het verhaal en de naam is fictief.