Persoonlijk verhaal

Enne

Ik zet steeds meer stapjes richting het opbouwen van een begripvolle relatie, daar ben ik heel trots op. Die kleine stapjes zie ik als een overwinning. Het gaat goed met me en ik herken de signalen als ik te ver ga. Dan kom ik in een woedestorm en word ik kwaad om de gekste dingen. Ik loop dan heel geïrriteerd rond, als een kwade stier.

Op het moment dat bij mij het autisme syndroom van Asperger is vastgesteld vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Ik kon altijd heel goed leren, na het Gymnasium heb ik eerst de HEAO, daarna Psychologie en later de opleiding tot Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige gevolgd. Qua intelligentie waren de studies een makkie, maar in de praktijk liep ik steeds weer tegen dezelfde problemen aan. Mijn grote struikelblok is dat ik de non verbale signalen van mensen niet begrijp. De studies waren verhelderend voor mijn eigen functioneren. Ik heb tot voor kort als psychiatrisch verpleegkundige gewerkt en vond aansluiting bij de patiënten in het anders zijn. Ik had hele goede collega’s, die sprongen voor me in als ik het overzicht verloor. Ik was als het ware een extra patiënt op de afdeling, nu kan ik daar grapjes over maken!

Ik denk anders

Ik ben een detailmens en verlies snel het overzicht. Ik ben niet anders, ik denk echter wel totaal anders. In een gesprek denk ik voortdurend na over wat iemand bedoelt, wat hij wil zeggen. Bij een ‘normaal’ iemand gaat dit automatisch, bij mij gaat dit stap voor stap en in detail. Daardoor raak ik de draad van een verhaal kwijt terwijl mijn gesprekpartner al veel verder in het verhaal zit.

Ik zat ziek thuis met de diagnose burn-out en wist dat er meer aan de hand was. Ik ben verder gaan zoeken, ben naar een andere psychiater gegaan en heb testen gedaan. Ik wist de weg omdat ik dit eerder al tientallen keren voor mijn patiënten in mijn werk heb geregeld. Na de diagnose van het autisme syndroom van Asperger kreeg ik medicatie voorgeschreven die ik eerder aan patiënten gaf. De bijwerkingen zijn me bekend en ik heb ze nooit geslikt. Ik heb verschillende psychiaters gehad en nam de regie in eigen handen.

Nu weet ik waaraan ik kan werken

Voor de diagnose had ik geen besef, ik snapte niet wat er met me aan de hand was. Mijn kinderen en vrienden begrepen me niet. Nu weet ik waar ik aan kan werken. Eerder voelde ik me schuldig en werd ik heel erg verdrietig of depressief als ik weer de kwaadheid voelde opkomen. Ik wilde dat niet. Nu kan ik dat een plek geven en voel ik me niet meer schuldig. Herstel betekent voor me dat ik werk aan de manier waarop ik met de ziekte omga, niet genezing.

De hier afgebeelde persoon komt niet voor in het verhaal