Persoonlijk verhaal

Madelon

Na de geboorte van mijn derde kind had ik moeite om uit bed te komen en de dag te beginnen. Het was niet dat ik nergens toe in staat was. Maar ik voelde me niet lekker, alsof ik voortdurend griep had. Ik sliep slecht, ik had minder eetlust, was somber en moest me ertoe dwingen iets te doen. Ik kreeg na 1,5 jaar de diagnose vitale depressie, maar mijn lichamelijke klachten werden hiermee niet verklaard. Nu achteraf weet ik dat ik somatiseer, Ik vertaal psychische klachten in lichamelijke klachten. Mijn huwelijk heeft dit alles niet overleefd.

MadelonBij de scheiding werden de kinderen toegewezen aan hun vader omdat ik op dat moment niet goed voor hen kon zorgen. Dit was de genadeklap, het heeft heel lang geduurd voor ik die klap te boven was. Er volgde een lange weg van opnames waar de focus lag op mijn ziekte en niet op mijn kracht en mogelijkheden. De kentering ten goede is vooral te danken aan een ergotherapeut en fysiotherapeut , die samen met mijn psychiater mijn herstelproces in gang gezet hebben.  Ze geloofden in me, hadden humor en ik werd iedere dag sterker. Zonder die hulp had ik het niet gered.  Mijn doel was om binnen een jaar weer zelfstandig te wonen en dat is met alle hulp gelukt. Ook mijn dochter werkte mee aan mijn herstel. Ik ging met haar mee op vakantie en volgens haar paste de rollator niet meer in de kofferbak. Op vakantie heb ik dus zonder hulpmiddel gewandeld

Medicijnen

Ik gebruik medicijnen en heb ze ook echt nodig. Ik ben heel wat keren gestopt en gelukkig kreeg ik van mijn hulpverlener die ruimte om zelf uit te zoeken wat goed voor me was. In de loop van de tijd heb ik geleerd sneller de signalen op te pikken als het weer de verkeerde kant op gaat. Ik kan moeilijk onder druk werken, stress, spanning en negativiteit kan ik niet aan. Als ik terugkijk in mijn leven zie ik dat ik verschillende fases in mijn leven hier tegenaan liep waardoor het telkens fout ging. Mijn omgeving herkent eerder dan ikzelf dat het fout gaat en wijst me hierop. Zelf heb ik dan nog niet in de gaten dat ik dan heel negatief ben. Als die signalen er zijn dan is het nodig dat ik de werkdruk weghaal en minder ga werken.

Met deze ziekte is goed te leven als je weet waar je moeite mee hebt. Je weet dan waar je rekening mee moet houden. Mijn dagstructuur is zo belangrijk dat ik daar de discipline voor moet opbrengen. Ik moet me iedere ochtend over een drempel heen helpen, maar als ik dat niet doe gaat het fout. Je moet zelf de regie nemen en op zoek gaan naar een reden om uit je bed te komen.

Eigenwaarde

Ik ben al een paar jaar niet meer onder behandeling. Ik heb wel de afspraak dat ik terug kan naar mijn vaste behandelaar als dat nodig is. Die veiligheid dat ik daar op terug kan vallen is fijn. In de herstelwerkgroep merkte ik dat praten met lotgenoten je minder eenzaam maakt. Ik was de aansluiting met de gewone wereld kwijt en in de psychiatrie heb ik me nooit goed gevoeld. Ik raakte alles kwijt, mijn rol als onderwijzeres, mijn rol als moeder en mijn rol als vriendin. Ik had alleen nog mijn stoornisidentiteit. In de herstelwerkgroep kreeg ik mijn eigen ‘ik’ terug. Ik was ook mijn gevoelslaag kwijt. Ik heb weer leren voelen en mijn gevoel voor eigenwaarde is ook terug. Nu kan ik weer pijn bij anderen zien en daar begrip voor hebben.

Ik was afgekeurd en nam het risico om in de baan als ervaringswerker bij Mondriaan te starten. Als dat misging had ik weer sollicitatieplicht en de bijbehorende stress. Ik wilde geen uitkering, ik heb dat als vernederend ervaren want ik ben slim genoeg. Het loslaten van die veiligheid en in het diepe springen van een nieuwe baan is mijn grootste overwinning.

Regie

Belangrijk vind ik dat je vooral zelf de regie over je leven en je ziekte moet nemen. Je moet je eigen fouten maken. Ik heb ook geleerd dat mijn boosheid over hoe bepaalde zaken zijn gelopen in het verleden moet blijven, Het verleden is geweest, ik leef nu in het heden en dat is goed. Mijn leven is weer de moeite waard, ik ben weer gelukkig.