Persoonlijk verhaal

Mark

Toen mijn relatie misliep draaide ik door. Mijn ex dreigde dat ik mijn kind niet meer mocht zien. Ik kreeg een black-out en werd wakker in de politiecel. Ik had mijn polsen gedeeltelijk doorgesneden en de gordijnen in brand gestoken. Brandstichting is een misdrijf en zo kwam ik in de gevangenis terecht. Uit twee onafhankelijke psychologische onderzoeken bleek echter dat dit een zelfmoordpoging was en geen brandstichting. Ik werd daarom verplicht opgenomen in de forensische psychiatrische kliniek van Radix.

Toen pas heb ik mezelf leren kennen en kwam ik erachter dat ik borderline had. Mijn psycholoog had een dik boek waarin alle kenmerken stonden. Ik moest het hoofdstuk voor hoofdstuk doorlezen en aankruisen waar ik zelf last van had. Woedeaanvallen, mezelf snijden …. Dit besprak ik dan met hem en langzaam maar zeker druppelde het besef door dat ik ziek was.

Dat had ook een keerzijde. Ik begon mezelf te haten; ik snapte wel waarom mensen bij me wegliepen. Het zorgde tijdens de behandeling voor veel ongecontroleerde emotie. Ik kon me nog niet goed uiten en reageerde daarom agressief; dat zit eigenlijk niet in mijn karakter. Ik moest leren erover te praten, in plaats van te schreeuwen en met dingen te gooien. Die behandelaren hebben het met mij echt niet makkelijk gehad, maar ze hebben me wel geholpen.

Ik ben vaker opgenomen: de eerste keer toen ik tien jaar was. Dan liep ik vaak weg; was bang om de beerput open te trekken. Wat als er iets naar boven kwam waar ik niet mee om kon gaan? Bij Radix had ik de keuze: deze periode uitzitten met nietsdoen of het probleem aanpakken en hopen op een beter leven.

Met hulp van de mensen die ik ook echt tot last ben geweest, is het me gelukt. Ik werd serieus genomen en ging daardoor het gesprek ook echt aan. Ik zag wat mijn gedrag met hen als mens deed als ik agressief of emotioneel werd. Ze durfden hun emoties te tonen en waren zichzelf.

Ik word heel vaak heftig emotioneel en bij mij stort dan meteen de hele wereld in. Ik heb ook last van bindings- en verlatingsangst. Ik heb nu geleerd deze emoties uit elkaar te halen. De extreem heftige reactie is de ‘borderline emotie’. Mijn liefdesverdriet is de menselijke emotie. Ik kan die twee nu scheiden; dat maakt het een stuk makkelijker.

Nu ben ik gelukkig en kan ik er niet mee omgaan als ik een slechte dag heb. Voorheen was het andersom. Als het goed met me ging dan wilde ik het tegendeel bewijzen en ging ik me bijvoorbeeld snijden. Ik moest zelf, gek genoeg, best wennen aan de nieuwe Mark. 

Ik heb enkele jaren geleden een terugval gehad, maar kwam erachter dat mijn leven gewoon doorging ondanks de crisis. Dat was nieuw voor me. Vroeger ging ik dan onder een deken liggen. Maar nu was ik gewoon aan het werk en aan het einde van de dag zat ik te janken bij mijn behandelaar. Het gaf zo’n boost aan zelfvertrouwen; het was mijn allergrootste overwinning. Voorheen zou ik in een soortelijke situatie een zelfmoordpoging hebben gedaan, maar nu kan ik het allergrootste verdriet hebben en toch doorgaan met mijn leven. Zolang ik maar blijf praten. Dat is ook mijn advies aan anderen: praat over je probleem, lieg niet tegen jezelf. Daar heb je alleen jezelf mee. 

Toen ik bij Radix wegging, riep ik dat ze me nooit meer terug zouden zien. Het grappige is dat ik nu bij Mondriaan werk en juist heel regelmatig bij hen over de vloer kom. Ik heb de ziekte nu in de hand, ik kan omgaan met mijn kwetsbaarheid en nadat ik enige tijd lid was van de clientenraad, ben ik nu enkele jaren werkzaam als ervaringsdeskundige en ondersteuner van de jongerenraad in de geestelijke gezondheidszorg. En bovendien: ik zit als ervaringsdeskundige via Radix in het landelijke kwaliteitsnetwerk van de FPA! Ik moet wel een leven lang voorzichtig blijven; een terugval ligt altijd op de loer. Ik val echter niet meer terug in mijn oude patroon.