Persoonlijk verhaal

Jos

Het is drie jaar geleden en we zaten voor het eerst weer buiten. Mijn vrouw mocht onder begeleiding rondjes lopen over het terrein van Mondriaan. "Ik wil er niet meer zijn", zei ze opeens. "Het heeft allemaal geen zin meer".

JosHaar woorden wakkerden een storm in mijn hoofd aan. Tegelijkertijd besefte ik dat dit niets is, vergeleken bij de stormen die in haar hoofd moesten woeden. Ik sloeg een arm om haar schouders en zei dat het ergste nu voorbij was. Dat alles wél zin had, dat er mensen waren die van haar houden. “Maar wat heb je dan aan mij?” reageerde zij verdrietig. Hoewel ik hierop honderd dingen kon zeggen, zei ik niks en zat verslagen naast haar. Haar realiteit was de mijne niet meer. Haar stoornissen hebben haar veranderd. Veel van hetgeen waar ik vertrouwd mee was, is verdwenen. Het leek alsof er in haar wereld geen plaats was voor mij of voor onze dochters. Daarvoor waren haar innerlijke stormen te heftig.

Kapitein op een schip

In de afgelopen jaren gedroeg ik mij als de kapitein op een schip dat door de woelige golven op koers moest blijven. Zonder kompas en met weinig bemanning. Maar ik wilde er zijn voor haar en voor onze dochters. Koste wat kost moest ik sterk zijn en mij niet laten kisten. Maar er zijn momenten geweest dat dat wel gebeurde. Twijfel of ik het vol zou houden. Angst ook dat onze band niet sterk genoeg zou blijken. Angst ook om te mislukken als echtgenoot en vader. Opgeven was echter geen optie. Maar ik kon het niet alleen. Het kostte mij vreemd genoeg veel moeite om hulp te vragen. Om aandacht te vragen voor mijn verhaal, mijn twijfels en onzekerheden. Mijn twee buren en een vriendin hebben mij er doorheen geholpen. Ze stonden klaar als dat nodig was; soms voor haar, soms voor mij, soms voor onze dochters. Deze steun is onbetaalbaar.

Mantelzorgcompliment van 200 euro

De hulp die ík geleverd heb was blijkbaar wél betaalbaar. Ik kreeg een mantelzorg-compliment van 200 euro van het Rijk. Toen ik de begeleidende brief las dacht ik in eerste instantie: wat aardig zeg!, maar daarna was ik boos. Wat is 200 euro op dat fors bedrag aan zorgkosten per jaar? Kunnen ze dat geld niet beter besteden aan het beter laten functioneren van de GGZ?
Maar ach… toen wij met de cheque op zak naar Thermea vertrokken was die boosheid snel over. Eindelijk eens stoom afblazen. Toch zette dit mij aan het denken. Ik was opeens ‘een mantelzorger’. Ik voelde dat niet zo. Als je geliefde psychisch in de kreukels ligt, dan ga je je toch niet afvragen of de functie van haar mantelzorger vacant is? Je vraagt al helemaal niet naar een functieprofiel of arbeidsvoorwaarden. Je wordt met wederzijdse instemming automatisch aangenomen.
Stilzwijgend wordt er van uitgegaan dat je vanzelf het goede doet maar ik had soms het gevoel maar wat aan te modderen.

Gelukkig

De stormen geluwd en we zitten nu in een rustiger vaarwater. Het anker van ons schip schuurt licht over de zeebodem. Ze zit op de goede weg, heeft een ongelooflijk gevecht geleverd, met zichzelf en met haar buitenwereld. Afgelopen zaterdagochtend lagen wij in bed. “Ben je gelukkig?” vroeg ik haar. “Soms” zei ze. “Ben je nú gelukkig?” vroeg ik haar. “Nu wel”, zei ze.

Video

Bekijk in onderstaande video het uitgebreide verhaal van Jos dat hij vertelde bij 'Deel je verhaal'.