Persoonlijk verhaal

Lydia

Vorig jaar brak het lijntje; na verandering van werk en door toenemende werkdruk lukte het niet meer. Ik kwam thuis te zitten met een burn-out. Ik had zoiets van: “Laat mij maar, ik wil gewoon even niet meer mee doen”.

LydiaToen ik na een aantal weken thuis geen verbetering merkte, stelde mijn huisarts voor om naar de GGZ-praktijkondersteuner te gaan. Zij vond  na een aantal gesprekken dat het een goed idee zou zijn om hulp te zoeken in de richting van mijn ADD. De diagnose was al 11 jaar geleden, op mijn 38ste gesteld, maar daar had ik verder nooit zo veel aandacht aan besteed. Ik had het veel te druk met het draaiend houden van ons gezin met drie kinderen, elk met hun eigen problemen (o.a. autisme, ADHD en Gilles de la Tourette). Dat lukte best goed, maar tijd voor mijn eigen ADD had ik niet. Ik ging gewoon maar door. Tot vorig jaar dus, na de laatste beruchte druppel. En ook nu had ik zoiets van: ”Is dit nu zo belangrijk”? Maar de praktijkondersteuner vond het een goed idee, en ik wilde het wel proberen….

Ik vond het ook eng. Zag het eigenlijk als een stuk onvermogen van mezelf. Ik, de moeder die vond dat haar kinderen het beste open konden zijn over hun beperkingen, zodat ze juiste hulp konden krijgen, schaamde me voor mijn eigen ADD! Ik voelde me trouwens vaker ook best schuldig over dat ik dit doorgegeven had aan 2 van mijn kinderen.

Ik kwam bij PsyQ terecht en kreeg een intake bij een psycholoog en psychiater. Ik kreeg eerst individuele uitleg omtrent ADD en  daarna startte ik in een ADHD-groep. Dit laatste voelde als thuis komen, het was een warm bad van herkenning.  In de groepstraining werden een aantal zaken aangepakt waar je als ADHD ’er vaak moeite mee hebt. Ik leerde mezelf begrijpen, leerde dat sommige dingen nu eenmaal altijd moeilijk voor mij zullen blijven. De acceptatie daarvan en anders leren omgaan met een aantal dingen heeft een heel stuk rust in mijn leven gebracht. Ik ben liever voor mezelf geworden, ik heb (bijna) geen onmogelijke verwachtingen meer van mezelf en plan mijn leven beter en bewuster.

Bovendien ben ik begonnen met medicatie voor mijn ADD, wat een heel stuk helpt in anders omgaan met dingen. Ik heb hier erg veel baat bij. Ik kan nu veel gerichter met iets bezig zijn, begin gemakkelijker met dingen en kan ze beter afmaken. De antidepressiva die ik al jaren slikte, heb ik afgebouwd. Dit was moeilijk door de erg vervelende, met name psychische, bijwerkingen.  Maar het is een wereld van verschil. Ik ben gevoelsmatig niet meer zo afgevlakt en ben me meer bewust van wat ik voel, waardoor ik ook beter voor mezelf op kan komen en keuzes kan maken.

Daarnaast kreeg ik een aantal maanden begeleiding  van een PIT-verpleegkundige thuis en hulp van een trajectbegeleider voor het stuk rondom mijn werk, waar ik tijdens mijn ziekteproces en re-integratie toch tegen een aantal problemen op liep.

Al met al heb ik een uitgebreide behandeling gehad en ik voel me voor het eerst in mijn leven tevreden met mezelf. Ik ben nu ver klaar met mijn re-integratieproces op het werk en ik heb het gevoel dat ik mijn leven zelf in de hand heb en keuzes kan maken.

Toch heb ik het gevoel dat ik niet overal open over mijn ADD kan praten, omdat het vaak alleen als een beperkend iets gezien wordt. Daarom schrijf ik dit verhaal anoniem. Jammer dat mensen zich niet realiseren dat ADD ook heel handige eigenschappen met zich mee kan brengen: we zijn over het algemeen creatief, open, spontaan en  kunnen goed brainstormen.

De hier afgebeelde persoon komt niet voor in het verhaal en de naam is fictief