Persoonlijk verhaal

Laura

Als kind wilde ik liever Mathilda zijn, uit de boeken van Roald Dahl, of Harry Potter. Dat iemand aanbelde en me weghaalde, belangstelling toonde! Mijn jeugd was onveilig, beklemmend en onstabiel. Rond mijn 16e wist niet wie ik was en wat ik wilde. In relaties was ik onzeker, jaloers, had verlatingsangst. Allemaal heel dramatisch met een hoop ruzie. Ik ontwikkelde een eetstoornis.

LauraIk ging sociaal werk studeren: daar was ik een voorbeeldige leerling en speelde ik de hulpverlener. Ik was ook mijn eigen therapeut. Dat leek even te werken. De lat legde ik absurd hoog, ik had een reputatie hoog te houden. Als ik lager dan een 8 haalde kreeg ik soms een paniekaanval. Ik deed alles om niet te hoeven voelen. Ik gebruikte mijn hersenen. Je hart volgen vond ik bullshit. Mijn gevoelens, die kon ik niet vertrouwen.

Rond mijn 21e barstte de bom. Ik kwam in een heftige depressie. Mijn stage mislukte, een relatie ging uit, ik ging niet meer naar school. Ik had serieuze zelfmoordneigingen en begon mezelf te branden. Ik heb vaak bij de snelweg gestaan, vluchtte in drugs, kreeg verkeerde vrienden. Zo’n 5 maanden lang gebruikte ik bijna elk weekend XTC, cocaïne, joints, slagroompatronen, ketamine. Ik bezocht drugsfeesten. Zelfs de vrienden die ik toen had vonden het te heftig.

Herkenning

Toch duurde het tot mijn 23e voor ik naar de huisarts ging. Ik had hartkloppingen, was licht in mijn hoofd en had veel last van nachtmerries over mijn jeugd. Via angstbehandeling en PTSS kwam ik bij het behandelprogramma persoonlijkheid van PsyQ terecht. Uiteindelijk werd er een borderline en depressieve persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd. Die diagnose bood veel herkenning. Ik was zo blij dat eindelijk duidelijk was wat me mankeerde. Ik heb heel veel gehad aan de VERS: de vaardigheidstraining emotieregulatiestoornis. Hierdoor kreeg ik meer grip op mijn emoties. Ook heeft mijn huidige vriendin me heel erg geholpen.

Ik wist niet dat er zoveel gradaties in emoties waren. Ik was vaak heftig en het ging slechter met me dan ik dacht. Ik heb moeten leren om gevoelens toe te laten: waar voel je dat in je lijf? Een wereld ging voor me open. Mijn grens voelde ik voorheen pas als iedereen er al overheen was gegaan. Nu kan ik zonder schuldgevoel aangeven waar mijn grens ligt. Ik begon te erkennen dat mijn gedachten gevoelens kunnen voeden. Toen begon ik ook over vroeger te praten en kon ik huilen.

Regie op eigen reacties

Ik heb ook systeemtherapie gevolgd: je gaat helemaal terug naar eerste keer dat je je onveilig voelde. Een soortgelijke situatie is als het ware de benzine voor de huidige emotie. Ik had die link niet eerder gelegd. Als kind ben ik veel tekort gekomen, er werd niet voorzien in heel basale behoeftes. Als volwassene probeerde ik dat in te halen. Ik moet de behoefte echter niet bij een ander zoeken, ik moet dat bij mezelf zoeken. Ik heb de regie over hoe ik reageer op een ander. 

Ik wilde heel lang mijn destructieve gedrag veranderen, maar het is heel eng om dit af te breken: je moet als het ware een nieuwe identiteit opbouwen. Ik moest het masker dat ik had opgezet, afzetten. Nu ben ik iemand die heel positief is, iedere dag ontbijt, lekker wandelt.

Het hele proces van behandelingen heeft vier jaar geduurd. Je moet doorzetten, je moet graag gezond willen zijn. Niets kan de gebeurtenissen uit het verleden wissen. Blijf je niet afvragen waarom iets is gebeurd maar help jezelf. Vergeven is loslaten, dan heeft het geen invloed meer op je.

Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik nu uitbehandeld ben. Ik ben nog jong. Ik heb het leuk met mezelf. Mijn vriendenkring heb ik opgeschoond. Ik ben blij dat ik mijn verhaal kan delen; dat deel van mezelf heb ik geaccepteerd en losgelaten. Alles is nu zo anders. Ik gun mezelf dan ook een schone lei en vertel mijn verhaal daarom anoniem.