Persoonlijk verhaal

Jan Smeets

Mister Pinkpop Jan Smeets: “Zoveel jaren verder en het is nog steeds een probleem”

Jan Smeets ©Olivier FourniguetMeneer Smeets, heeft u van dichtbij wel eens gemerkt dat mensen gestigmatiseerd worden?

“Ik heb vroeger in het jeugd- en jongerenwerk gezeten en zag daar veel mensen met psychische problemen. Ik zag ook dat ze het niet alleen moeilijk hadden met hun kwaal, maar ook met het stempel dat hen werd opgedrukt. Daar kwamen ze maar moeilijk vanaf. En we zijn nu zoveel jaren verder en het is dus nog steeds een probleem.”

U bent werkzaam in de muziekindustrie. Is dat een omgeving waar psychiatrische problemen een rol spelen?

“Ja natuurlijk, kijk maar eens naar bekende en succesvolle mensen die uiteindelijk toch zelfmoord plegen, zoals Kurt Cobain van Nirvana. Maar meer nog zijn er muzikanten die hunkeren naar succes en het niet krijgen, wat hen vervolgens in een psychisch dal drijft. En dan is er nog zoiets als faalangst, waar veel artiesten last van hebben. Dat kan dan weer tot drugsgebruik leiden. Of ze zien dat anderen goed gedijen op een pilletje en gaan het dan ook proberen, om er vervolgens achter te komen dat hun lichaam er niet tegen bestand is.”

Ik denk aan Amy Winehouse.

“Ja, aan haar hebben we bij Bureau Pinkpop ook herinneringen. Amy was geprogrammeerd voor het festival in 2007. Terwijl haar band al in Landgraaf was, werd haar in Londen de toegang tot het vliegtuig geweigerd omdat ze stomdronken was. Dan kun je zeggen dat iemand een alcoholprobleem heeft, maar in feite verdoofde zij met drank haar psychische pijn en dat is haar fataal geworden.”

“Maar dichter bij huis heb ik het ook meegemaakt. Ik heb een stagiair gehad - goeie jongen -  die tien jaar geleden zelfmoord pleegde. Dat had te maken met zijn homoseksualiteit: hij kwam heel laat uit de kast en kon met zijn geaardheid geen vrede hebben. Het is één van de meest verschrikkelijke dingen die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb vaak gedacht: had ik maar geweten dat hij zo in de knoop zat, dan had ik hem misschien kunnen tegenhouden.”

Is psychische nood als thema onder muzikanten bespreekbaar?

“Tja, ik ben geen muzikant, maar ik kan me voorstellen dat bandleden die een kleedkamer delen er met elkaar over praten. Ik hoop althans dat er op dat niveau geen schaamte en stigma is.”

Wat zou u hierover tegen de Limburger willen zeggen?

“Wat ik ook tegen mijn werknemers zeg: hersenen hebben ook maar een relatief vermogen. Zoek hulp als je het nodig hebt.”