Persoonlijk verhaal

Ad

Op vakantie met mijn vrouw en kinderen in de Pyreneeën in 1987 werd ik niet lekker. Ik had last van waanbeelden. Zo zag ik mezelf staan terwijl ik mijn polsen doorsneed. Deze waanbeelden werden versterkt door de stemmen in mijn hoofd die aangaven dat ik er een eind aan moest maken. Na een aantal opnames kreeg ik de diagnose schizofreen paranoïde.

Als kind leefde ik te intensief, te fel en te snel. Ik ging overal diep op in en kon niet rustig genieten. Mijn vrienden van vroeger waren niet verbaasd dat ik opgenomen werd. Ze zeiden dat het bij mij nooit ‘geklopt’ heeft, ook al in de kleutertijd niet. Wellicht speelt een biologische factor een rol bij mijn ziektebeeld.

Ik werkte in het onderwijs en stond graag voor de klas maar had een gezond  wantrouwen tegen de bestaande structuren. Ik voelde me een Don Quichot, ik vocht tegen de heersende onderwijskundige principes en putte me zelf uit. De druk om mijn gezin met kleine kinderen te onderhouden samen met de confrontaties die ik voortdurend opzocht werd te groot. Mijn psychiatrisch verpleegkundige verklaarde later dat als het leven me teveel wordt mijn hersens als het ware uit elkaar knallen.

De weg kwijt

Bij alle opnames was ik in het begin echt de weg kwijt. Mijn lichaam was uitgeput en ik kon mijn gedachten niet ordenen. Ik wist niet wat me te wachten stond en ervoer dat als zeer onprettig. Ik vond het ongelooflijk dat binnen zes weken de verpleegkundigen me zover kregen dat mijn hersens weer geordend waren. Door regelmaat en knoerthard te bewegen en te sporten werd ik weer helder.

Het meeste heb ik gehad aan mijn medepatiënten en aan de verpleegkundigen. Er werd op een prettige manier met elkaar omgegaan, dat was een openbaring. De patiënten waren mijn medestanders, ze accepteerden me zoals ik was. Zij prikten door het beeld heen dat ik van mezelf had gecreëerd. Iedereen droeg zijn steentje bij zodat het niet meer fout zou gaan. Zij maakten me duidelijk dat ik ertoe doe en dat ik een leuke vent ben. Ik heb ongelooflijk veel bewondering voor de verpleegkundigen, ze stonden dag en nacht voor me klaar. Als je je leven wilt oppakken heb je hulp nodig, maar je moet het zelf doen. Ik heb veel geleerd over hoe ik in elkaar steek en wat ik vooral niet moet doen.

Freelance journalist

Na mijn opname in 1990 startte ik met vrijwilligerswerk. Nu ben ik freelance journalist, ik maak interviews en fotografeer. Daarnaast ben ik handbaltrainer en tennis en squash ik. Sporten is voor mij belangrijk om mijn hersenen op orde te krijgen. Mijn lichaam vraagt er trouwens ook om.

Gezond

Mijn kinderen hebben er nooit aan getwijfeld dat ik ‘gezond’ zou worden. Zij zijn de drijfveer dat ik er niet ben uitgestapt. Mijn grootste overwinning is dat ik mijn jongens zie opgroeien, ik heb het er levend vanaf gebracht. En ik heb nog steeds een relatie met mijn echtgenote. Het heeft zich meer dan geloond om mee te werken aan mijn herstel. Als ik de ziekte niet had meegemaakt was ik niet geworden wie ik nu ben. Als ik me nu ergens niet op mijn gemak voel ben ik binnen 2 à 3 minuten weg. Ik handel zo eveneens bij mijn vrienden. Ik vertoon geen sociaal aangepast gedrag om me vervolgens 3 uur ongelukkig te voelen. En als ik blijf dan vind ik het echt leuk!

Sinds 2003 ben ik uitbehandeld. Ik heb samen met mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige er een punt achter gezet. Ik heb boeken geschreven over mijn vader en onze relatie; over mijn opnames in de kliniek en hoe het is om in twee werelden te leven. Daarnaast gaf ik lezingen over mijn ervaringen. Dit kostte allemaal echter veel energie. Verder wil ik niet blijven hangen in mijn ziektebeeld en geef daarom momenteel nog maar sporadisch lezingen.

Nieuw leven

Sinds mijn laatste opname in 1999 heb ik een nieuw leven. Ik ben ‘gezond’ en van de nieuwe medicatie word ik niet misselijk meer. De waanbeelden en stemmen zijn er nog steeds, ook met de tabletten, maar ze storen me niet meer. Ze horen bij mij, ze zijn een deel van mij maar ik laat me mijn leven er niet door beheersen.

De hier afgebeelde persoon komt niet voor in het verhaal